Mijn verhaal

Glutéano, Health & Food  passion

Mijn verhaal

Haar Glutéano...

"Ik adem diep in na de laatste lachbui en kijk omhoog wanneer mijn ogen zichzelf toe spitsen door de felle zonnestralen. Papa maakte weer een flinke grap en het duurde even voor ik helemaal uitgelachen was. De geur van de barbeque doet mijn maag stilaan grommen en neem nog een slok van mijn Martini Bianco on the rocks om de honger nog even op de achtergrond te drummen.

Mama loopt naar binnen om alle groentjes, salads en pasta’s voor te bereiden dus weet ik dat het niet meer lang zal duren.

Ik bedenk me even snel voor de honger mijn brein helemaal aantast dat ik me zo gezegend voel in een fijn gezin en werp even een snelle blik naar mijn jongere broer en oudere zus…

“Ik en mijn familie zijn echte bourgondiërs, we houden van het leven maar nog net iets meer van heerlijk eten. Dat merk je wel op al onze familie video’s, er werd enkel gefilmd als we een beeld konden vastleggen van een heerlijk buffet op restaurant of op dat ene verjaardagsfeestje met een heerlijke slagroomtaart.

Niet gek dat het ook een dingetje wordt waar ik meer wou mee gaan doen, dus volgende ik een basisopleiding in de horeca, wat heerlijk om nog meer van het eten te ontdekken en mijn eigen smaakpapillen verder te gaan ontwikkelen.”

Ik moet diep zuchten terwijl ik me achterover laat zakken en mijn bol gegeten buik eens bekijk waarbij een korte paniek ontstaat van het idee dat het alweer maar eens veel te lekker was!

De aandacht gelijd al snel weg wanneer er aan tafel weer herinneringen worden opengegooid.

“Weet je nog die keer in de speeltuin Stéphanie, je had een ijsje met wel 3 chocolade bollen, het werden er gauw 2 minder toen je dacht ermee op de glijbaan te kunnen!”

Nog steeds lach ik er zuur mee, dat voorval ben ik nooit helemaal te boven gekomen geloof ik, al dat heerlijk ijs overgeleverd aan de glijbaan, mama kijkt weer licht boos als ze zich herinnerd dat ik de glijbaan toen stond af te likken!…"


Wanneer ik ontdek dat ik in blijde verwachting ben van mijn tweede kindje voel ik me meteen overgelukkig en heb het gevoel dat ons gezinnetje gauw helemaal compleet wordt!

Ik kijk er naar uit om die bolle buik te krijgen, veel te moeten neerzitten door de doffe rugpijn en het eten van de meest vreemdste voedselcombinaties zoals je ziet op tv over zwangere vrouwen.

Dit word een zwangerschap om van te genieten en ik kijk er enorm naar uit!…

“Was die laatste hap muesli me nou te veel?”

Ik leg mijn hand op mijn buik wanneer ik me dat afvraag en voel me wat misselijk worden.


“Bevalt de muesli je niet, jij-nog-zo-heel-klein in mama’s buik?”

“Laten we even neerzitten, het zal gauw weer overgaan, laten we even bespreken wat we gaan eten voor lunch.”


Ik voel me net een opgeblazen kikker wanneer ik de laatste hap ‘broodje gezond’ naar binnen werk.13u43 geeft de klok aan wanneer ik een sigaret opsteek uit de hoop snel opgelucht adem te kunnen halen na een verlossend boertje.

Ik besluit de woonkamer wat op te ruimen voor ik Jaeden van school afhaal zodat mijn metabolisme sneller werkt en het eten snel zakt.

De dagen verstrijken en ben euforisch wanneer ik mijn wondertje voor het eerst mag bewonderen op de echo en dat zelfs in 3D!

“Je babytje doet het super goed Mevrouw Mertens ondanks je antibioticagebruik in je prille zwangerschap” verteld de gyneacologe me.

Opgelucht en trots geniet ik van het moment en drum ik het alweer dat misselijke gevoel naar de achtergrond die dat moment niet mag verstoren.

De weken verstrijken en al krijg ik niet dat groot bol buikje waar ik op hoopte, geniet ik van het levend wezentje dat stilaan meer en meer plaats inneemt waarbij die kleine voetjes het gemunt hebben op mijn onderste ribben.

Alweer geeft de weegschaal een lager getal aan dan enkele dagen geleden, ik merk dat ik afval en ken de oorzaak ook wel want sinds de zwangerschap kan ik ook steeds moeilijker eten, klamp ik me vast aan Primperan die me toch helpt de eetlust op te wekken en het eten beter te verteren.

Dit is niet wat ik gehoopt had om een dikke vervelende over-emotionele zwangere vrouw te kunnen zijn, ik ben eerder een magere onzichtbare misselijke zwangere vrouw.

Ik besluit dit toch maar eens te bespreken met mijn gyneacoloog die er ook maar niet de vinger op kan leggen wat er mis is en benadrukt me minder te roken en goed voor mezelf te zorgen want ik moet mijn lichaam nu delen en moet alles in het werk stellen om dit wondertje zo goed mogelijk te voeden en te verzorgen om alle kansen te kunnen geven die het verdiend wanneer het ter wereld komt.

Al kan ik niet meer zo goed eten als eerst doe ik mijn best om die boterham met kippensalade naar binnen te duwen én binnen te houden, vervelend wanneer de misselijkheid gepaard gaat met maagzuur, dus besluit ik er maar maagzuurremmers tegenaan te gooien en weer een symptoom onderdruk zonder het te beseffen dat wat ik eet de oorzaak is en de klachten niet te wijten zijn aan een vervelende zwangerschapskwaal.

Wanneer de kilo’s eraf vliegen en ik mijn sleutelbeen zie uitsteken wanneer ik in de spiegel kijk en lichtjes walg van een ingevallen gezicht grijp ik naar mijn gsm en maak snel een afspraak met een MDL-arts, gelukkig kan ik gauw gaan want ondervoeding, lage bloeddruk én zwanger zijn is niet ideaal… Binnengekomen leg ik alles uit en onderdruk een opspelende geeuw die me teken geeft dat mijn lichaam toch wel moe en verzwakt is.

“Kom na het weekend binnen in het ziekenhuis, we gaan je opnemen en onderzoeken wat er aan de hand is terwijl je een infuusje krijgt met extra’s voor jou en je kindje.”

Opgelucht verlaat ik de arts zijn kantoor met het idee we gauw zullen weten wat er aan de hand is.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen mag ik gelijk mee voor de maagonderzoek, niet handig want gezien mijn emetofobie sta ik er niet om te gillen voor zo’n onderzoek…

Maar ik doe dit, ik doe dit voor jou, mijn-nog-heel-kleintje, mama wil goed voor je zorgen.

“Slik wanneer we dit darmpje in je keel naar onder brengen Mevrouw en blijf rustig, het is zo voorbij.” De angst flirt met mijn emoties maar hou me sterk en doe wat de arts me opdraagt want ja, dit is zo voorbij, emetofobie of niet, dit moet nou even maar…

“En dokter?” Vroeg ik toen de darm uit mijn keel verwijdert werd en hij op zijn stoel ging zitten en begon te typen achter zijn computer.

We zien niets Mevrouw Mertens, ik denk dat u maar eens eerlijk met uzelf moet zijn.”

Helemaal van streek, de tranen rollen over mijn wangen wanneer ik mijn vriend vertel wat er zonet gebeurd was, kijk ik naar mijn tas die nog niet helemaal uitgepakt was voor het verblijf in het ziekenhuis.

De klok tikt nog geen 3 uur later wanneer ik besef dat ik weer thuis ben en buiten zit met mijn woordzoekersboek voor me. Emotioneel bedenk ik me wat er toch aan de hand kan zijn en voel ik me misnoegt over het onbegrip want ik voel toch dat er wat met me aan de hand is en dat ik mijn kindje niet over het nodige kan voorzien en ja ik wil wél eten! Hoe los ik dit op en hoe breng ik iedereen aan hun verstand dat ik psychisch helemaal oké ben en dit allemaal zich écht lichamelijk aan het afspelen is? Hoe brengt ik dat mijn vriend aan zijn verstand zodat hij me moet steunen want dit word wel erg eenzaam in mijn wereld..

“Rotding, waar ben je?!”

Ik zit voor de zoveelste keer in bad met stromend heet water om mijn zoveelste paniekaanval te onderdrukken die plots opkomt door de zoveelste misselijkheidsaanval kort na het eten.

Grabbelend en nerveus duwend op mijn gsm zoek ik het nummer van de huisarts tussen mijn contacten.

Dokter? Met Stephanie, ik voel me niet goed.. Ga.. Ga ik dood?”

Dit net omschreven stuk staat, na bijna 3 jaar, nog steeds in mijn geheugen gegrift als een onverwerkt trauma, net zo zeer de gynaecoloog als de arts als mijn eigen vriend die me in de steek lieten, geen steun en ernst boden en me maar probeerde ervan te overtuigen er niets aan de hand was, dat ik me psychologisch moest laten aanpakken. Alleen en koud werd mijn wereld en voelde aan dat mijn relatie niet zo hecht en sterk was als dat ik in de eerste instantie dacht.


“You're the light, you're the night

You’re the color of my blood

You're the cure, you're the pain

You're the only thing I wanna touch

Never knew that it could mean so much, so much”


Brokkelen die emoties en gevoelens beetje bij beetje af en mijn zo gewilde zwangerschap waarbij ik een over-prikkelbare dikke zwangere vrouw wou zijn duigt in elkaar…

22 augustus 2016 was mijn “Due Date”, de gynaecoloog besloot me in te leiden op die dag, ik ben 37 weken ver en het heeft geen zin meer om de baby te laten zitten want het zal niet meer veel groeien doordat ik ondervoed ben, het ijzerinfuus krikte mijn lichaam wat op maar we moeten eerlijk zijn…

Trillend, angstig, paniekerig, het overheerste alles, zelfs de pijnlijke weeën toen het moment aangebroken was. Verschillende scènario’s schieten door mijn hoofd en als ook de uitgesproken woorden van weken terug van de gyneacoloog: “Het kan zijn dat we na de bevalling je kindje moeten repatrieren naar Genk voor beademing en couveuse wegens ondervoeding en onderontwikkeling.”

Wanneer de angst zijn hoogtepunt had bereikt, leek het Boeddha’s hand te zijn die ik voelde op mijn rug, kon ik ademhalen en mijn zoontje ter wereld brengen.

Ik hoor plots een gehuil na de laatste scherpe pijnscheut en sloeg een blaak van diepe opluchting, ik voelde iets heel kleins op me gelegd worden terwijl mijn vriend me toe sprak: “Moet je kijken, kijk maar, wees niet bang, hij is prachtig.”

Ik keek naar mijn borst en zag daar een heel klein, fragiel, prachtig werkje liggen.

Ik legde mijn handen rond hem en voelde niets anders meer dan liefde, geluk en trots.


Skye, zo noem ik je, mijn lieve schat, eindelijk ontmoeten we elkaar, ik hou zoveel van je.”


Ik dank heer Boeddha voor de ondersteuning die het me boodt in deze moeilijke zwangerschap en dit kind gezond ter wereld liet brengen.


Ontladen van emoties en de verlichting van wekenlange druk in mijn lichaam voelt de leegte vanbinnenin wel aangenaam en het voelt echt aan alsof ik weer tot mezelf kan komen.

“No offence Skye, ik deelde mijn lichaam heel graag met je maar zoals iedere moeder ben ook ik blij weer alles voor me alleen te hebben en mijn hormonen zijn balans weer kunnen vinden.”

En ja, ook ik kreeg een zenuwinzinking in het ziekenhuis door alle emoties en gierende hormonen, huilend klamp ik de verpleging vast die s’ avonds nog eens een kijkje komt nemen hoe het met me gaat en kleine Skye, gooi ik mijn verhaal eruit en besloot de dag nadien hetzelfde te doen bij mijn vriend, hij moet weten hoe ik me voel, wat ik doorgemaakt heb, hoe hard ik zijn steun gemist heb en hoe pijnlijk zijn onbegrip was naar me…

Stellig geloof ik dat alles wel in orde komt met me nu de zwangerschap afgelopen is, lossen alle problemen zich wel vanzelf op…


Nog net is er een stoel vrij in de overvolle wachtzaal van de huisarts die me ondertussen al met gemak bij de voornaam noemt omdat hij me de laatste tijd toch al regelmatig over de vloer kreeg.

Geduldig wacht ik mijn beurt af tot de wachtzaal langzaam leegstroomt.

Eenmaal mijn beurt zet ik me snel neer achter zijn bureau en kijk hem oprecht triest en uitgeput aan. “Ik zie wat jij ziet en ik geloof best dat je je niet goed voelt en we moeten nú echt wel achterhalen wat dit veroorzaakt want ik zie het leven uit je glijden, dit kan niet voor een jonge moeder met 2 kinderen.” Die woorden klemmen zich om mijn hart en terwijl ik hem zie werken achter de computer veeg ik snel een traan weg die ik over mijn wang voel stromen.

“Ik stuur je naar een nieuwe MDL arts voor een volledig onderzoek, ik zorg dat je er snel heen kunt.” Vertelde de huisarts me.

Ik ga naar buiten met de verwijsbrief stevig in mijn hand geklampt en wacht vol spanning tot ik er heen kan.

De MDL arts is een vrouw, ze ziet er goed uit en enorm vriendelijk, ze schudt me een hand en begeleid me naar haar kantoor. Ze stelt een nieuw maagonderzoek voor met biopt afname van de maagwand en dunne darm en dit gebeurd onder een korte narcose.

Ik kreeg weer hoop maar verbood het mezelf die te voelen, de teleurstelling van “er is niets aan de hand” zou ik niet weer aankunnen.


Ik wordt plots ontzettend misselijk en duizelig wanneer ik gauw naar buiten loop bij de osteopaat van Skye. Ik grabbel paniekerig naar mijn gsm.

“Mama, stoor ik? Ik ben bang want ik voel me zo misselijk…”

Een heel gesprek en voel me toch al wat rustiger nu ik mama’s stem gehoord heb, mijn vriend komt met Skye naar buiten en we gaan naar mijn schoonouders.

Mijn benen voelen zwaarder en zwaarder worden bij elke stap ik zet terwijl ik de zetel zoek.

“Gelukkig, ik ben optijd.” Bedenk ik me net voor alles zwart werd voor mijn ogen en het even leek dat ik meteen in een diepe slaap zou gaan vallen…


Ik ben al goed wakker en heb al iets kunnen eten terwijl de MDL arts de ruimte waar ik lig bij te komen binnen loopt en verteld hoe geïrriteerd mijn maag eruit zag.

“Over 2 weken kom je terug voor de uitslag.”

Ik besloot om in die tijd me niet te veel voor te stellen maar koesterde stiekem hoop dat er iets uit de bus zou komen want het lijden wordt me te veel en al leidt ik mijn leven zo normaal mogelijk voor de kids valt het me enorm zwaar allemaal want mijn lichaam voelt zo fragiel en zwak.

Emotioneel voel ik me helemaal afgemat en helemaal in mezelf gekeerd want ik was de enige die in mezelf geloofde dat er iets was dat me ziek maakte…

Weer die vriendelijke lach van de MDL arts terwijl ze me de hand kort schudt en ik haar volg naar haar kantoor.

Ik herinner me nog de papieren die ik bij me had, speciaal geschreven voor haar om een eventuele diagnose te versterken. Tot mijn verbazing was ze verwonderd en vertelde me nog nooit gezien te hebben dat een patiënt zich zo voorbereid had op een consultatie.

Ik verliet die dag haar kantoor na een gesprek van 20 minuten waarvoor ik eerder bijna 3 uur heb gewacht in de wachtzaal op haar.

“Dank u dokter, u bent geweldig, bedankt, u red mijn leven” zei ik tegen haar. Haar lach leek bijna ongemakkelijk, zo bescheiden keek ze me aan, schudde me weer de hand en wenste me veel geluk toe…

In de auto opweg terug naar huis begonnen de scenario’s in mijn hoofd af te spelen.

Ik wenste alle artsen, gyneacologen, familie, vriend in één ruimte en ik die hen toesprak met maar één zin:”Zie je nou wel, zie je nou wel dat er iets gaande was!”.

Ze verdienen het maar hoe die zin klinkt in mijn hoofd staat me niet aan, ik klink boos, gekwetst en verbitterd en daar wil ik geen ruimte voor laten want nu weet ik wat er is en moet ik me focussen op mijn herstel en mijn plan om een manier te zoeken hoe ik ermee omga want het is iets levenslang.

Ik beluister muziek terwijl die taferelen en gedachtes door mijn hoofd razen…


“And I just can't keep living this way

So starting today

I'm breaking out of this cage

I'm standing up, I'mma face my demons

I'm manning up, I'mma hold my ground

I've had enough, now I'm so fed up

Time to put my life back together right now”


Eenmaal thuis zet ik me achter de laptop, open ik Facebook want ik ga een post plaatsen:


“Ik heb geleden en gezocht. Je maakte me geleidelijk aan zwak maar ook gek.

Ik heb geleerd en gevonden. Je maakte lawaai en nu is het plots stil.

Maar wie ben je?”


Dag,


Ik ben ‘Coeliakie’, ik ben een auto-immuun ziekte die je lichaam afweerstoffen laat aanmaken tegen gluten. Gluten is een eiwit dat voorkomt in voeding zoals tarwe, haver, gerst, spelt,.. En in veel voeding word gebruikt (80% van wat in de winkels ligt zit gluten in). Ik laat je stilaan zieker worden als het niet word ontdekt en zoals een kameleon kom ik voor in verschillende gedaantes daarom ben ik zo moeilijk vindbaar. De klachten verschillen dus van persoon tot persoon en kan pas uitkomen op latere leeftijd. Ik maak je ziek aan je maag en darmen, vooral aan je darmen die ik dan beschadig als je me maar niet vinden kan, de gevolgen kunnen onomkeerbaar zijn maar ook niet. Ik schaad je darmwand en enkel een levenslange dieet kan dit terugdraaien of voorkomen. Ik zorg ervoor dat je (tijdelijk) ook niet meer tegen lactose kan en misschien wel voor andere dingen ook. Je merkte het niet maar ik ben al heel je leven bij je vanaf je geboorte, je hebt geluk of niet dat ik je leven verstoor of niet.

Let wel op want doordat je geen gluten meer kan eten moet je gevarieerd blijven eten en zien dat je geen vitaminen tekort komt, dus laat op tijd je bloed nakijken

Om mij tegen te gaan eet je glutenvrije producten die zich redelijk in prijs laten zien, daarom komt de ziekenkas tussen om je een tegemoetkoming te geven iedere maand als steun.

Je kan perfect met mij leven, alleen moet je erg opletten en alles goed bewaren om besmetting met ‘gewoon’ voeding te voorkomen. Ik maak je ziek van ‘per ongeluk..’ of ‘een kruimeltje’. Het brengt een grote zoektocht naar eten met zich mee maar je kan ook veel van mij leren door veel zelf te koken. Laat je begeleiden door een deskundige diëtist want er valt veel over mij te leren want je verwacht het niet altijd dat er ergens gluten inzitten en aan die gevolgen merk je dan weer dat ik er ben.


Succes!


Groetjes,

Coeliakie”


Gecharmeerd ben ik niet echt door je, coeliakie want uiteindelijk ben je niet alleen waar ik mee moet leren samenwerken. Kort na de diagnose kwam ik er achter dat ik ook overgevoelig ben voor koemelk, sulfieten en alcohol.

Vastberadenheid en nieuwsgierigheid zit diep gewrongen in mijn karakter, ik ben een doorzetter, iemand die alles tot het uiterste duwt. Dat komt me goed uit want ik wil erg graag zo veel mogelijk te weten komen van ‘Wat nu?’.

Lezen is nooit mijn ding geweest maar het moest maar mijn ding worden omdat ik er al snel achter kwam dat de diëtiste waar ik bij liep me gauw liet begrijpen dat de kennis haar zo niet ligt over heel dat coeliakie verhaal en stuurde me naar huis met een lijstje van wat ik ‘nog wel’ en ‘niet meer’ kan eten.

Ik schenk mezelf een glas water in voor het aller veiligst en zet me aan tafel en mijn hoofd zegt me dat ik gerust boos mag zijn en met de vuist op tafel mag slaan, zo hard ik kan en zelf maar wil want dit heb ik toch niet verdiend?

“Nee, dat doe ik niet” vertel ik bij mezelf en kijk recht voor me uit, het valt me op dat buiten de eerste regendruppels de grond bereiken en het raam bedoezeld worden onder duizenden kleine regendruppels die langzaam naar beneden glijden.

Het is een moment van stilte wanneer ik naar mijn handen kijk en nadenk over mijn liefde voor eten komt er plots een stellige gedachte in mijn hoofd:


“ Ik heb coeliakie, ik kan niet meer tegen koemelk, sulfieten en alcohol, so what?


Ik blijf mezelf alles ter eten gunnen wat ik maar wil, ik denk niet aan wat niet meer kan want alles kan nog en die afspraak maak ik hier en nu met ik en mezelf.”


Opzoeken, bibliotheek binnen en buiten, Google aan en weer uit, Pannen eruit, nieuwe erin, winkels afsnuisteren naar bakgerei, yes we can!

Ook jij bent handig Facebook, ik gebruik jou nu ook voor een pagina te maken om alles lekker te verzamelen van gerechten en bakgerechten en recepten die ik creeër!

Glutenvrije producten vind ik… En van het merk…

Hoe werkt glutenvrije melen, hoe werkt alles met en zonder gluten?

Weken en maanden, lezen, schrijven, nadenken, linken, kaderen en begrijpen…

En ik moet en zal alles eten wat ik wil en misschien nog lekkerder ook!

Die wilskracht, motivatie, standvastigheid bewonder ik in mezelf, er kwam licht in het duister en er kwamen antwoorden op mijn vragen. Gezegend ben ik ook doordat ik financieel in de mogelijkheid ben om veel te kunnen experimenteren, slagen én ook falen.

Uren, nachten, dagen en weken vol frustratie met telkens een uitkomst van vreugde, volg ik mijn nieuw gekozen pad ter ontdekking. Een leerzaam proces die ik mezelf bij breng, ik gooi mijn opleiding weg en begin opnieuw want dit is niet wat ik leerde op school. Dit is iets wat ik mezelf moet bijbrengen waar geluk me mee moet parten spelen.

Maar ik ben geen egoïst, want mijn kennis, vreugde en deugden wil ik kunnen delen met lotsgenoten…

‘Facebook pagina maken: naam van de pagina: ?’

“Jij wordt mijn Facebook pagina vol heerlijke gerechten en hun recepten en ik noem jou Glutéano.”

Ja hoor, ik doe het, ik maak gewoon alles wat ik maar wil door gewoon na te denken, toch?

Nee dit is volgens mij meer… Het lijkt een gave of overdrijf ik nou?

Ik kijk naar mijn handen en denk oprecht dat dit niet enkel komt door research en opgedane kennis, dit is meer.. Dit is een gevoel, ik ging horeca studeren door liefde voor eten, ik ging graag naar mijn familie door de liefde van eten en nu besef ik dat liefde niet genoeg was, ik ontbrak de passie, gepassioneerd zijn door eten word me nu opgedrongen en ik omarm het met meer liefde dan die ik ooit te voren had voor voeding.


Het eind van het jaar nadert en ik kan al over paar maandjes zeggen dat ik al een jaar coeliak ben.

Wanneer ik voor de zoveelste keer een sojatoetje openmaak en leeglepel merk ik al snel dat mijn buik weer pijn doet. Alsof er plots tientallen rode vlagjes rond mijn hoofd komen opschieten als scheuten die uit de grond schieten en er plots een enorm rood zwaailicht op mijn hoofd staat.

Wat nou weer?

Om een lang verhaal kort te maken komt het er op neer dat ik dus te kampen krijg met de beginstadium of uitbraak van lekkende darmen waarbij zich verschillende plots opkomende voedselintoleranties voort doen, later bleek die diagnose te kloppen en kreeg ik te maken met candida overgroei in de darmen die ik moest bestrijden. In een apart documentje lees je hier mijn verhaal over en het verband met plotse voedselovergevoeligheden en veel meer. Toen ik de diagnose coeliakie kreeg in januari werd ik tegen de zomer aan plots weer ziek, die klachten werden erger en vielen uiteindelijk gelijk met de lekkende darmen/candida.

Ik zat in een web van herontdekken boven op gluten en koemelkvrij eten, recepten opnieuw bestuderen en uitschrijven, alles opnieuw praktisch uitvinden met een nog beknopter dieet.

Het is sinds kort ook gebleken dat ik de ziekte van Addison heb, je kan er meer over lezen op internet, het is allemaal nog pril en het doet me nog te veel pijn hier dieper op in te gaan omdat ik eerlijk gezegd de ziekte niet kan aanvaarden en hier nog druk mee bezig ben.

Ooit vertel ik hier ook mijn verhaal over, nu nog niet, dat is te vroeg. Het was evenzeer een pijnlijke ervaring en lijdensweg in een kluwe van artsen en gedachten, onderbehandeling en ondergediagnotiseerd geweest te zijn.


“Don’t give in, don’t you dare quit so easy and give up.. Your a wonderfull woman to cross the future with the given gifts.”


En dat allemaal door een zwangerschap?

Tja wat wil je nou dat ik zeg? Ik heb ook alle antwoorden niet maar ik neem maar aan dat er tijdens de zwangerschap mijn hormonen zo gierden en zoveel veranderde in mijn lichaam dat er gewoon iets erg foutgelopen is…

Nee, Skye, lieverd, ik neem jou niets kwalijk. Jij hebt daar ook niet voor gekozen dat mama ziek werd toen ze jou leven wilde schenken…


“I have no regrets & remind me to not forget babyboy, momy loves you, nomatter what and nomatter the cause!”


Om de focus weer op eten te leggen kan ik wel zeggen dat ik mezelf in een relatief korte periode omgepopt heb van “ik kan koken” naar “ik weet wat écht eten maken is”.

Coeliakie en lekkende darmen hebben mijn visie op koken drastisch verandert, ik kijk kritisch naar eten in de winkel waarbij ik geleerd heb dat de voedselindustrie ons niet zo gezond laat leven als we zelf dachten, maar we zijn afhankelijk van hun bereid voedsel want wij hebben niet de kennis en evenals tijd om puur te eten, zwijg stil. Het zou te duur zijn ook! Het dieet dat ik mezelf moet voorzien loopt gemakkelijk op tot +450 euro per maand.

Er zijn zoveel stellingen die ik afzonderlijk bespreek bij de notities op de pagina van Glutéano.

Voedselindustrie & E-nr’s, de voedselketen & suikers, de voorbehandeling van verkocht vlees en beleg,… Kortom hoe onze huidige voedseleconomie draait.

En dat niet alleen, omdat ik door een raas van emoties ging en niet meteen wist waar ik opnieuw ziek aan werd (want ik dacht ook eerst even dat ik histamine probleem had) heb ik eigelijk bijna kennis gemaakt met alle werelden van aandoeningen van maag- en darmen en verschillende dieten zoals Candida dieet, anti-Histamine dieet, GAPS dieet, Keto dieet, Paleo (AIP) dieet, suikervrij dieet,.. ontdekt. Alsof ik het allemaal mede door moest maken om mijn kennis over te brengen aan derden, jullie dus en ook jij die de tijd neemt om mijn verhaal te lezen (waarvoor dank trouwens, je respecteerd me, dat merk ik!)

Ik maak geen eten meer, nooit meer, toch niet voor mezelf. Ik kijk niet meer naar een appel en een peer tegenlijk en zeggen dat het eten is.

Ik creeër echt voedzame en heilzame gerechten, voor mezelf en voor jou. Ik kijk naar een appel en en peer en ik zie nog steeds een appel en een peer.

Volg je nog?

Ik probeer in mijn eigen woorden uit te leggen hoe de ziekte/aandoening me veranderd heeft, in de possitieve zin. Ik lijk wel spiritueel over eten, vind je niet? Lach maar hoor, dat doe ik nu ook terwijl ik dit neer typ, haha!


Wat ik graag nog tegen mijn Glutéano wil zeggen…


“Jij bent Glutéano, je was mijn Facebookpagina maar nu ben je mijn thuisbasis en niet alleen voor mezelf maar ook voor velen andere, ben je een zegen voor mij en hun want jij bent meer dan enkel glutenvrij, koemelkvrij,.. Jij bent al het goede waar voeding voor staat, je geeft mij betekenis van leven en liet mij de ware aard van voeding ontdekken. Jij bent mijn schat.”


Al heb ik Glutéano gecreeërd en is het eigelijk mezelf, bekijk ik het als een afzonderlijk non-levend wezen waar ik veel van hou en diep koester, het is een groeiend begrip met veel hoop op toekomst om in staat te kunnen zijn erg succesvol te kunnen worden. Ik geloof als Boeddhist heel diep dat Glutéano zorgt voor geluk bij mezelf en daardoor ook voor anderen. De uren die ik spendeer aan de updates van de pagina, de opbouw van recepten en de praktijk respecteer ik enorm van mezelf waarbij er bij mezelf een gevoel ontaard van trots en dankbaarheid, mede ook doordat ik in staat ben die kennis en vreugde over te dragen tot jullie, zonder voorwaarden, zonder bijbedoelingen, enkel uit pure liefde. Al ken ik jullie lezers/volgers niet, ik voel een diepe liefde en respect voor jullie allemaal met de mededogen die ik mede ook heb naar ieder van jullie afzonderlijk, dat is dagelijks mijn drijfveer om dit allemaal te doen en te blijven doen.


“It leads me to the world to find the core, taking it with me & share all the knownledge.”


X Love, always,


Stéphanie en haar Glutéano <3


© Copyright. Alle rechten voorbehouden.